یادداشت ها

از بی وفاترین با عشق

hatef1 — Sat, 09 Aug 2008 10:20:18 GMT

به یاد ِ عشق ِ نمی دانمم که غمگین است

کنار ِ پنجره هایی به رفتنم خیره

به یاد ِ بغض ِ خیالی ِ یک توی ِ عاشق

که گریه می کُنَدم خسته از شبی تیره

به یاد ِ یک توی ِ تنها که باورم کردی

که هیچ وقت برایم نگفتی از حالت

به یاد ِ نامه ی ِ شاید نوشته ات یک شب

که مانده است هنوزم به صفحه ی ِ فالت

به یاد ِ آن همه شب ها که یاد ِ من بودی

صدای ِ عقربه ها را به خواب ِ خود بردی

به یاد ِ ... آه چه بگویم به یاد ِ هر صبحت

که من نبودم و بازم تو غصه می خوردی

به یاد ِ تو که نبودی ببینمت هرگز

فقط به یاد ِ تو:... از من نوشته ای مأیوس

نوشته ای به تو: از بی وفاترین با عشق

به عاشقی که نبودی کنار ِ من.... افسوس

پی نوشت: آهنگ If You Want Me

وقتی که نیستم

hatef1 — Thu, 31 Jul 2008 18:50:18 GMT

وقتی که نیستم که: بشعرد جنون ِ من

قرصی که خواب می رود هر شب بدون ِ من

عشقی که نیستم که بگردم نباشی ام

وقتی که نیستم که نگیری به چیزی ام

من نیستم که راحت ِ راحت لِه ام کنند

چیزی نمانده ام که به تدریج کم کنند

فردی که نیستم که بخواهم هویتی

بی قصه می شوم وسط ِ بی روایتی

دیوانه ای که نیست که غمگینتان کند

از شعر خود بخواند و تضمینتان کند

اشکی که نیستم که نخواهد ببینی اش

تنهای ِ نازکی که تَرَک خورده چینی اش

آهی میان ِ حنجره ای در سکوت ِ شب

یا شعر ِ گیج ِ گم شده ای در فضای ِ تب

من نیستم که می رود این ها همیشگی

وقتی که هست ِ من شده نابودپیشگی

هی رفت و می رود که من آرام می شوم

در بی زمان ِ آخر ِ خود رام می شوم

دیوانگی، جنون و تویی هم که هیچ بود

با اشک و شعر و عشق ِ خیالی و قرص و دود

دیگر که نیستم... نه... که هرگز ... و تا ابد

جایی که هیچ و معنی ِ هیچ است خوب و بد

آخر خط

hatef1 — Sat, 26 Jul 2008 21:06:18 GMT

شهر از نگاه ِ شیشه ی ِ یک تاکسی گذشت

همراه ِ حس ِ رفتن ِ ضبطی که خسته بود

آهنگ ِ سرد ِ ویولن بر تنم نشست

یخ زد مغازه های ِ خیابانی که بسته بود

شب می نوشت خواب، فرو می شدم یواش

راننده مست و گنگ تر از شهر ِ نا امید

ضعف ِ چراغ های ِ شب از حس ِ گیج ِ خواب

طعم ِ عبور مثل ِ دلستر به رگ رسید

بیگانه ای که گم شده در خواب ِ خیس ِ شهر

حالش بد است زیر ِ هجوم ِصدای ِ هیچ

امروز رفت هیچ تر از قبلن ِ حقیر

فردا همین دوباره و هی پیچ بعد ِ پیچ

اینجای ِ تلخ، فرصت ِ فردای ِ من نبود

من یک جزیره ام که نبودم به نقشه ای

از خواب پا شدم که به فردا رسیده ام

راننده گفت آخر خط است نئشه ای؟

می شناسم آن صدای ِ گنگ را

hatef1 — Mon, 21 Jul 2008 12:34:18 GMT

باد می زند به چین ِ پرده ها یکی یکی

می نسیمد از سکوت ِ شب به خانه های ِ خواب

ماه می کشد سرک یواشکی و خنده می زند

چشم ِ میز ِ خسته می خورد به لحظه های ِ ناب

نرم می شود نوشته های ِ خشک ِ یک مداد

بی ترین سکوت ِ شب نگاه می کند به ناز

ذهن ِ یک اتاق ِ کهنه می کشد کمی نفس

قلب ِ می روم شنیده می شود دوباره باز

می روم میان ِ رقص ِ پرده ها و پنجره

می روم به امتداد ِ شب، ستاره ها و ماه

شهر را حصار ِ خانه ها خلاصه کرده است

می روم به عمق ِ بی زمان ِ یک نگاه

یک صدای ِ گنگ هم به گوش می رسد کمی

من هنوز غرق ِ آن نگاه ِ بی زمان که چیست

آه می شناسم آن صدای ِ گنگ را ولی...

عمق ِ یک نگاه و گاز ِ یک موتور، عجیب نیست؟

"من می توانم" های ِ رویایی

hatef1 — Sun, 13 Jul 2008 22:28:18 GMT

در دور دست ِ آسمان، دنبال ِ یک تصویر

قرمز شدن در یک غروب ِ خسته ی ِ دلگیر

با شب نشستن، در کنار ِ آتشی کم رنگ

مثل ِ همیشه خواندن از فردای ِ بی آهنگ

خاکستر ِ ذهنش از این هم سردتر می شد

پاییز ِ دنیای ِ خیالش زردتر می شد

غمگین تر از هر قلب ِ ناخشنود ِ نا آرام

از اشک هایی گم، میان ِ دوش ِ یک حمام

رفتن هزارن بار در تاریخ ِ بی اِسناد

اول شدن ها در حیاطی خالی از فریاد

ضربه به توپی در میان ِ کودکی ها زود

زیباترین گل ها به دیواری که تنها بود

رفتن به رویاهای ِ خود با قصه های ِ شب

بیداری از اشباح و کابوسی درون ِ تب

از می رسیدم با دویدم در مسیری گرد

خوشحالی اش از خواندن ِ مستانه ی ِ یک ورد

رنجیدن از هفده، میان ِ دفتر ِ دیکته

حفظیدن ِ جغرافیا با آن همه نکته

در زخم هایش گاه گاهی زندگی می کرد

اما نمی فهمید چیزی هم نمی شد سرد

سهمش فقط هیچیدن از امروز در حتمن

هر روز، قولی تازه تر: من می توانم، من

یاد از جوانی ها و رویاهای ِ بی کنکور

سیلیدن ِ کوه ِ کتاب از خواب ِ یک مغرور

شب ها گذشت و هی گذشت و اتفاقی نیست

حالا برایش زندگی یک چیز ِ بی معنی است

ته می کشد "من می توانم" های ِ رویایی

من قهرمانم در حیاطی کنج ِ تنهایی

دیگر نرو سفر

hatef1 — Fri, 11 Jul 2008 19:06:18 GMT

این کیف ِ کوچک و چمدانت که: حاضری

تر می شود سکوت ِ نگاهت، مسافری

انگشت های ِ یخ زده ام گیج ِ رفتنت

چشمم تنیده خیره به گل های ِ دامنت

در دودوی نگاه ِ ترت، خشک می شوم

ماشین رسیده آخر ِ کوچه که می دوم

تا می خورم زمین: " نرو مادر... نرو سفر..."

"...فر" بغض می شود به گلویم: " ...مرا ببر "

از رفتنت که خسته ترین حالت ِ تو بود

تا انتظار ِ آمدنت، زود ِ زود ِ زود

از روزهای ِ تازه رسیدن که بود ماه

تا سال های سال و سفرهای گاه گاه

می ترسم از سفر که نیایی دوباره باز

دیگر بمان، سفر نرو اسطوره ی نیاز

هجوم دریایی

hatef1 — Fri, 04 Jul 2008 22:20:18 GMT

کنار ِ ساحل ِ آرام و کلبه ای چوبی

دو چشم ِخیره به دریای ظاهرن خوبی

نشسته رو به افق، غرق آرزوهایش

نسیم می خزد از بین ِ موج ِ موهایش

نگاه ها و نفس های ِ ساده ی دریا

خیال ِ نرم ِ رهایی، به شکل ِ یک رویا

سپرد خاطر ِ خود را به نرمی ِ شنزار

که باز شب شد و توفان و حسرت ِ بسیار

خطوط ِخاطره هایش، نقاط ریزی شد

هجوم ِ وحشی ِ امواج، هم غریزی شد

سیاه چاله ی دریا، ستاره می بلعید

و هر جهانِ موازی شروع ِ یک تردید

تلاطمی که زمان را به زیر ِ دریا برد

شبی که نرمی ِ ساحل، به زیر ِ دریا مرد

تمام لذت ِ دریا به ساحل ِ نرمش

و بوسه های خیالی و خنده ی گرمش

نه این که پا بگذارد به ساحل ِ آرام

بسازد از سر نفرت، هجوم ِ بی هنگام

شکست، قدرتِ دریا، غرور ِ ساحل را

گرفت ساحل ِ ویران ندیده مشکل را

و باز این همه رویا، نسیم و نرمی ِ شن

و جبر و رسم ِ خرابی و راه ِ ناممکن

شبی میان سیاهی، هجوم ِ دریایی

شکسته می شود این کلبه ی ِ تماشایی

زندگی شاید همین باشد

hatef1 — Mon, 30 Jun 2008 18:18:18 GMT

من که حالم خوب شد با دیدنش . کوتاهه اگه ندیدید پیشنهاد می کنم ببینیدش....

لینک ویدیو در یوتیوب

ممنون صد کرور

hatef1 — Fri, 13 Jun 2008 10:19:18 GMT

رفتن از اینجا به راهی دور ِ دور

خسته ام تنها... فقط فکر ِ عبور

حلقه زد در چشم هایم مهر ِ تو

پس خداحافظ.... و ممنون صد کرور

من کدامم

hatef1 — Fri, 06 Jun 2008 01:44:18 GMT

من کدامم این منم یا... با کدامم می زنم

یک لگد، اُه مشت، خوردم یا زدم من نه منم

درد دارم یا بخندم؟ قاتلم؟ مقتول؟ مُردم؟ نه فرار

راحتم، دردی ندارم.... یا پر از غم، بی قرار

مانده ام یا می دوم شاید دویدن بهتر است

می دوم، حتا کمی هم برنگشتم محشر است

گم شدم در یک خیابان، بین افراد زیاد

خسته اما راضی از رفتن، نماندن مثل باد

حس مردن در تمامم پخش شد روی زمین

من نرفتم مانده بودم غرق آهنگ معین:

"من رسیدم رو به آخر..." گریه کردم بی صدا

از غروب ِ بی طلوعم در سکوتی بی فضا

باز هم دیدم خودم را در خیابان شلوغ

بین جمعیت، حقیقت بود، این یا یک دروغ

عابری کتفش به کتفم می خورد: "کوری مگر؟"

من خودم بودم کی ام من این منم او من اگر؟

ناگهان در پیش چشمم یک خیابان من شدند

در میان ِ بهت ِ من مشغول ِ خندیدن شدند

مانده ام یا می دوم اصلن کجایم خواب ِ خواب؟

یک نفر آخر بگوید این سوالم را جواب

می رسد دستی بلندم می کند من مات او

می شوم خیره به تصویر خودم از روبرو