| ||||||
|
جنبش مشروطیت / روزنامک
باد می زند به چین ِ پرده ها یکی یکی می نسیمد از سکوت ِ شب به خانه های ِ خواب ماه می کشد سرک یواشکی و خنده می زند چشم ِ میز ِ خسته می خورد به لحظه های ِ ناب نرم می شود نوشته های ِ خشک ِ یک مداد بی ترین سکوت ِ شب نگاه می کند به ناز ذهن ِ یک اتاق ِ کهنه می کشد کمی نفس قلب ِ می روم شنیده می شود دوباره باز می روم میان ِ رقص ِ پرده ها و پنجره می روم به امتداد ِ شب، ستاره ها و ماه شهر را حصار ِ خانه ها خلاصه کرده است می روم به عمق ِ بی زمان ِ یک نگاه یک صدای ِ گنگ هم به گوش می رسد کمی من هنوز غرق ِ آن نگاه ِ بی زمان که چیست آه می شناسم آن صدای ِ گنگ را ولی... عمق ِ یک نگاه و گاز ِ یک موتور، عجیب نیست؟ + دوشنبه سی و یکم تیر 1387 |
|
| ||||||
