دو چشم  ِخیره به دریای ظاهرن خوبی

نشسته رو به افق، غرق آرزوهایش

نسیم می خزد از بین ِ موج ِ موهایش

نگاه ها و نفس های ِ ساده ی دریا

خیال ِ نرم ِ رهایی، به شکل ِ یک رویا

سپرد خاطر ِ خود را به نرمی ِ شنزار

که باز شب شد و توفان و حسرت ِ بسیار

خطوط ِخاطره هایش، نقاط ریزی شد

هجوم ِ وحشی ِ امواج، هم غریزی شد

سیاه چاله ی دریا، ستاره می بلعید

و هر جهانِ موازی شروع ِ یک تردید

تلاطمی که زمان را به زیر ِ دریا برد

شبی که نرمی ِ ساحل، به زیر ِ دریا مرد

تمام لذت ِ دریا به ساحل ِ نرمش

و بوسه های خیالی و خنده ی گرمش

نه این که پا بگذارد به ساحل ِ آرام

بسازد از سر نفرت، هجوم  ِ بی هنگام

شکست، قدرتِ دریا، غرور ِ ساحل را

گرفت ساحل ِ ویران ندیده مشکل را

و باز این همه رویا، نسیم و نرمی ِ شن

و جبر و رسم ِ خرابی و راه ِ ناممکن 

شبی میان سیاهی، هجوم ِ دریایی

شکسته می شود این کلبه ی ِ تماشایی