| ||||||
|
جنبش مشروطیت / روزنامک
باد می زند به چین ِ پرده ها یکی یکی می نسیمد از سکوت ِ شب به خانه های ِ خواب ماه می کشد سرک یواشکی و خنده می زند چشم ِ میز ِ خسته می خورد به لحظه های ِ ناب نرم می شود نوشته های ِ خشک ِ یک مداد بی ترین سکوت ِ شب نگاه می کند به ناز ذهن ِ یک اتاق ِ کهنه می کشد کمی نفس قلب ِ می روم شنیده می شود دوباره باز می روم میان ِ رقص ِ پرده ها و پنجره می روم به امتداد ِ شب، ستاره ها و ماه شهر را حصار ِ خانه ها خلاصه کرده است می روم به عمق ِ بی زمان ِ یک نگاه یک صدای ِ گنگ هم به گوش می رسد کمی من هنوز غرق ِ آن نگاه ِ بی زمان که چیست آه می شناسم آن صدای ِ گنگ را ولی... عمق ِ یک نگاه و گاز ِ یک موتور، عجیب نیست؟ + دوشنبه سی و یکم تیر 1387 |
در دور دست ِ آسمان، دنبال ِ یک تصویر قرمز شدن در یک غروب ِ خسته ی ِ دلگیر با شب نشستن، در کنار ِ آتشی کم رنگ مثل ِ همیشه خواندن از فردای ِ بی آهنگ خاکستر ِ ذهنش از این هم سردتر می شد پاییز ِ دنیای ِ خیالش زردتر می شد غمگین تر از هر قلب ِ ناخشنود ِ نا آرام از اشک هایی گم، میان ِ دوش ِ یک حمام رفتن هزارن بار در تاریخ ِ بی اِسناد اول شدن ها در حیاطی خالی از فریاد ضربه به توپی در میان ِ کودکی ها زود زیباترین گل ها به دیواری که تنها بود رفتن به رویاهای ِ خود با قصه های ِ شب بیداری از اشباح و کابوسی درون ِ تب از می رسیدم با دویدم در مسیری گرد خوشحالی اش از خواندن ِ مستانه ی ِ یک ورد رنجیدن از هفده، میان ِ دفتر ِ دیکته حفظیدن ِ جغرافیا با آن همه نکته در زخم هایش گاه گاهی زندگی می کرد اما نمی فهمید چیزی هم نمی شد سرد سهمش فقط هیچیدن از امروز در حتمن هر روز، قولی تازه تر: من می توانم، من یاد از جوانی ها و رویاهای ِ بی کنکور سیلیدن ِ کوه ِ کتاب از خواب ِ یک مغرور شب ها گذشت و هی گذشت و اتفاقی نیست حالا برایش زندگی یک چیز ِ بی معنی است ته می کشد "من می توانم" های ِ رویایی من قهرمانم در حیاطی کنج ِ تنهایی + دوشنبه بیست و چهارم تیر 1387 |
این کیف ِ کوچک و چمدانت که: حاضری تر می شود سکوت ِ نگاهت، مسافری انگشت های ِ یخ زده ام گیج ِ رفتنت چشمم تنیده خیره به گل های ِ دامنت در دودوی نگاه ِ ترت، خشک می شوم ماشین رسیده آخر ِ کوچه که می دوم تا می خورم زمین: " نرو مادر... نرو سفر..." "...فر" بغض می شود به گلویم: " ...مرا ببر " از رفتنت که خسته ترین حالت ِ تو بود تا انتظار ِ آمدنت، زود ِ زود ِ زود از روزهای ِ تازه رسیدن که بود ماه تا سال های سال و سفرهای گاه گاه می ترسم از سفر که نیایی دوباره باز دیگر بمان، سفر نرو اسطوره ی نیاز + جمعه بیست و یکم تیر 1387 |
کنار ِ ساحل ِ آرام و کلبه ای چوبی دو چشم ِخیره به دریای ظاهرن خوبی نشسته رو به افق، غرق آرزوهایش نسیم می خزد از بین ِ موج ِ موهایش نگاه ها و نفس های ِ ساده ی دریا خیال ِ نرم ِ رهایی، به شکل ِ یک رویا سپرد خاطر ِ خود را به نرمی ِ شنزار که باز شب شد و توفان و حسرت ِ بسیار خطوط ِخاطره هایش، نقاط ریزی شد هجوم ِ وحشی ِ امواج، هم غریزی شد سیاه چاله ی دریا، ستاره می بلعید و هر جهانِ موازی شروع ِ یک تردید تلاطمی که زمان را به زیر ِ دریا برد شبی که نرمی ِ ساحل، به زیر ِ دریا مرد تمام لذت ِ دریا به ساحل ِ نرمش و بوسه های خیالی و خنده ی گرمش نه این که پا بگذارد به ساحل ِ آرام بسازد از سر نفرت، هجوم ِ بی هنگام شکست، قدرتِ دریا، غرور ِ ساحل را گرفت ساحل ِ ویران ندیده مشکل را و باز این همه رویا، نسیم و نرمی ِ شن و جبر و رسم ِ خرابی و راه ِ ناممکن شبی میان سیاهی، هجوم ِ دریایی شکسته می شود این کلبه ی ِ تماشایی + شنبه پانزدهم تیر 1387 |
من که حالم
خوب شد با دیدنش . کوتاهه اگه ندیدید پیشنهاد می کنم ببینیدش.... + دوشنبه دهم تیر 1387 |
|
| ||||||
