| ||||||
|
یادنامهی هشتمین سالروز مرگ احمد شاملو / اثر
باد می زند به چین ِ پرده ها یکی یکی می نسیمد از سکوت ِ شب به خانه های ِ خواب ماه می کشد سرک یواشکی و خنده می زند چشم ِ میز ِ خسته می خورد به لحظه های ِ ناب نرم می شود نوشته های ِ خشک ِ یک مداد بی ترین سکوت ِ شب نگاه می کند به ناز ذهن ِ یک اتاق ِ کهنه می کشد کمی نفس قلب ِ می روم شنیده می شود دوباره باز می روم میان ِ رقص ِ پرده ها و پنجره می روم به امتداد ِ شب، ستاره ها و ماه شهر را حصار ِ خانه ها خلاصه کرده است می روم به عمق ِ بی زمان ِ یک نگاه یک صدای ِ گنگ هم به گوش می رسد کمی من هنوز غرق ِ آن نگاه ِ بی زمان که چیست آه می شناسم آن صدای ِ گنگ را ولی... عمق ِ یک نگاه و گاز ِ یک موتور، عجیب نیست؟ + دوشنبه سی و یکم تیر 1387 |
در دور دست ِ آسمان، دنبال ِ یک تصویر قرمز شدن در یک غروب ِ خسته ی ِ دلگیر با شب نشستن، در کنار ِ آتشی کم رنگ مثل ِ همیشه خواندن از فردای ِ بی آهنگ خاکستر ِ ذهنش از این هم سردتر می شد پاییز ِ دنیای ِ خیالش زردتر می شد غمگین تر از هر قلب ِ ناخشنود ِ نا آرام از اشک هایی گم، میان ِ دوش ِ یک حمام رفتن هزارن بار در تاریخ ِ بی اِسناد اول شدن ها در حیاطی خالی از فریاد ضربه به توپی در میان ِ کودکی ها زود زیباترین گل ها به دیواری که تنها بود رفتن به رویاهای ِ خود با قصه های ِ شب بیداری از اشباح و کابوسی درون ِ تب از می رسیدم با دویدم در مسیری گرد خوشحالی اش از خواندن ِ مستانه ی ِ یک ورد رنجیدن از هفده، میان ِ دفتر ِ دیکته حفظیدن ِ جغرافیا با آن همه نکته در زخم هایش گاه گاهی زندگی می کرد اما نمی فهمید چیزی هم نمی شد سرد سهمش فقط هیچیدن از امروز در حتمن هر روز، قولی تازه تر: من می توانم، من یاد از جوانی ها و رویاهای ِ بی کنکور سیلیدن ِ کوه ِ کتاب از خواب ِ یک مغرور شب ها گذشت و هی گذشت و اتفاقی نیست حالا برایش زندگی یک چیز ِ بی معنی است ته می کشد "من می توانم" های ِ رویایی من قهرمانم در حیاطی کنج ِ تنهایی + دوشنبه بیست و چهارم تیر 1387 |
این کیف ِ کوچک و چمدانت که: حاضری تر می شود سکوت ِ نگاهت، مسافری انگشت های ِ یخ زده ام گیج ِ رفتنت چشمم تنیده خیره به گل های ِ دامنت در دودوی نگاه ِ ترت، خشک می شوم ماشین رسیده آخر ِ کوچه که می دوم تا می خورم زمین: " نرو مادر... نرو سفر..." "...فر" بغض می شود به گلویم: " ...مرا ببر " از رفتنت که خسته ترین حالت ِ تو بود تا انتظار ِ آمدنت، زود ِ زود ِ زود از روزهای ِ تازه رسیدن که بود ماه تا سال های سال و سفرهای گاه گاه می ترسم از سفر که نیایی دوباره باز دیگر بمان، سفر نرو اسطوره ی نیاز + جمعه بیست و یکم تیر 1387 |
کنار ِ ساحل ِ آرام و کلبه ای چوبی دو چشم ِخیره به دریای ظاهرن خوبی نشسته رو به افق، غرق آرزوهایش نسیم می خزد از بین ِ موج ِ موهایش نگاه ها و نفس های ِ ساده ی دریا خیال ِ نرم ِ رهایی، به شکل ِ یک رویا سپرد خاطر ِ خود را به نرمی ِ شنزار که باز شب شد و توفان و حسرت ِ بسیار خطوط ِخاطره هایش، نقاط ریزی شد هجوم ِ وحشی ِ امواج، هم غریزی شد سیاه چاله ی دریا، ستاره می بلعید و هر جهانِ موازی شروع ِ یک تردید تلاطمی که زمان را به زیر ِ دریا برد شبی که نرمی ِ ساحل، به زیر ِ دریا مرد تمام لذت ِ دریا به ساحل ِ نرمش و بوسه های خیالی و خنده ی گرمش نه این که پا بگذارد به ساحل ِ آرام بسازد از سر نفرت، هجوم ِ بی هنگام شکست، قدرتِ دریا، غرور ِ ساحل را گرفت ساحل ِ ویران ندیده مشکل را و باز این همه رویا، نسیم و نرمی ِ شن و جبر و رسم ِ خرابی و راه ِ ناممکن شبی میان سیاهی، هجوم ِ دریایی شکسته می شود این کلبه ی ِ تماشایی + شنبه پانزدهم تیر 1387 |
من که حالم
خوب شد با دیدنش . کوتاهه اگه ندیدید پیشنهاد می کنم ببینیدش.... + دوشنبه دهم تیر 1387 |
رفتن از اینجا به راهی دور ِ دور خسته ام تنها... فقط فکر ِ عبور حلقه زد در چشم هایم مهر ِ تو پس خداحافظ.... و ممنون صد کرور + جمعه بیست و چهارم خرداد 1387 |
من کدامم این منم یا... با کدامم می زنم یک لگد، اُه مشت، خوردم یا زدم من نه منم درد دارم یا بخندم؟ قاتلم؟ مقتول؟ مُردم؟ نه فرار راحتم، دردی ندارم.... یا پر از غم، بی قرار مانده ام یا می دوم شاید دویدن بهتر است می دوم، حتا کمی هم برنگشتم محشر است گم شدم در یک خیابان، بین افراد زیاد خسته اما راضی از رفتن، نماندن مثل باد حس مردن در تمامم پخش شد روی زمین من نرفتم مانده بودم غرق آهنگ معین: "من رسیدم رو به آخر..." گریه کردم بی صدا از غروب ِ بی طلوعم در سکوتی بی فضا باز هم دیدم خودم را در خیابان شلوغ بین جمعیت، حقیقت بود، این یا یک دروغ عابری کتفش به کتفم می خورد: "کوری مگر؟" من خودم بودم کی ام من این منم او من اگر؟ ناگهان در پیش چشمم یک خیابان من شدند در میان ِ بهت ِ من مشغول ِ خندیدن شدند مانده ام یا می دوم اصلن کجایم خواب ِ خواب؟ یک نفر آخر بگوید این سوالم را جواب می رسد دستی بلندم می کند من مات او می شوم خیره به تصویر خودم از روبرو + جمعه هفدهم خرداد 1387 |
به شعر گریه کنم به انتظار ِ فردایی که نیست هیچ صدایی به غیر ِ تنهایی به یک اشاره ی حسم سریع بچه شوم بخندم از ته ِ قلبم به بیت ِ بالایی میان خاطره ها هی ترانه خوان باشم برای کودک ِ غم به رسم ِ لالایی و باز بشنوم از کودکان ِ اطرافم که خوب بود بخوان هم، دوباره بابایی و دود و پاکت ِ خالی و این همه حسرت چقدر شعر کشیدم برای رویایی زمان رها شده پس دیر و زود مطرح نیست منم.... و هیچی و این لحظه های دریایی و گرم خود شده ام یک کلاف سر در گم همین فقط که بچرخم همیشه اینجایی که نقش من شده هامون که دل به دریا زد همان که بود نقش ِ خسرو شکیبایی منم همین دو سه خط شعر یا نه: دیوانه + سه شنبه هفتم خرداد 1387 |
عرق در بدنم خیس ِ اتاقی پر ِ ماندن شدم غرق کتابی که نخواندم ... و نخواندن دلم می زند از پنجره ای بسته ی پرده چکیدم وسط ِ فلسفه، سقراط چه کرده ! منم پخش در این چندش و گرما و خرابی عرق را بروم، موش کشید از لب ِ آبی! به جوش آمدم و شکل ِ بخاری شده کم کم دمایم به نمی دانم ِ پایین ِ جهنم که بازم پی بازی، پی هر فاقد ِ معنا فقط شور، فقط ساز ِ موافق، تن ِ رعنا برقص از وسط ِ داغ ترین لحظه ی بازی کمی عشق بکن، غرق ِ عرق، عشق ِ مجازی به دنیا، همه ی مردم ِ بدبخت برقصی که نه مرگ، نه دردی، نه گناهی و نه نقصی فقط عشق، فقط بازی ِ الفاظ، فقط من بزن جام ِ عرق، غرق ِ عرق، با زن و بی زن بخیسان و بخوان خیس ترین شعر خودت را رها کن به امانش، همه ی ذهن ِ بدت را به اینجا که رسیدم، نم مغزم که در آمد... همین: مدت خاموشی برقم به سر آمد + جمعه سوم خرداد 1387 |
بازی تمام شد: من و یک صحنه ی سیاه یک سالن و سکوتِ تماشاچیان...نگاه متنی که سرگذشت غم انگیز من نبود، شد متن نا نوشته ی بازی به اشتباه افتاده بود در وسط سن جنازه ام بین تراژدی، کمدی، خنده ها و آه من مرکز ِشکستن ِ تقدیر ِ دیگران مثل سری که می رود از سادگی کلاه تنبیه بچه ای که فقط راست گفته است اعدام یک فرشته ی مظلوم ِ بی گناه با چشم بسته، بین ِ ترافیک ِ قفل ِ شهر راندن، همیشه ماندن ِ ذهنی میان راه یا مثل عاشقی که ندارد به جز خودش غرق غرور، خسته و محتاج ِ یک نگاه معتاد ...یک کتک خور ِ احمق....و یا گدا در حسرت ِ چشیدن ِ یک نقش ِدل بخواه نقشم به نعش کش که رسید از کف ِ زمین، برخاستم که: هی عوضی نیستم گیاه! پایان یک نمایش و این میله های سرد تنها امید من به ملاقات ِ گاه گاه + سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1387 |
|
| ||||||
